Jonka nie pierwszy raz udowadnia, że jest niezmiernie przywiązana do nas (do rodziców, brata, domu), że baardzo nas kocha. Z drugiej strony, że jej kreatywność nie ma granic.
Sytuacja wyjściowa: ferie, upadek i uderzenie w tył głowy, noc w szpitalu na obserwacji, towarzyszy jej Babcia (bo to były ferie babcia z wnuczką), nie ma mowy o kredkach, książkach, grach - są za to chusteczki higieniczne i szpitalne bandaże. I ogromna tęsknota za domem ...